ستایش آن خدایی را که او را می خوانم و او مرا اجابت می کند

هرچند وقتی او مرا می خواند،کاهلی می کنم.

ستایش آن خدایی را که برای هر حاجتی،هرگاه او را ندا کردم

و برای راز و نیاز با او خلوت کردم

بدون هیچ واسطه ای حاجتم را روا می سازد.

 

ستایش آن خدایی را که با من کمال دوستی را ادا فرمود

با آن که از من بی نیاز بود

و سپاس خدایی را که از خطا و گناهانم با بردباری گذشت ،

گویی که گناهی از من سرنزده است.

پس خدای من

محبوب ترین موجود،نزد من است

و به حمد و ستایش سزاوارترین ِ همه ی عالم...

 

وقتی سکوت تک تک نرده های دیوار خانه ام را فرا گرفت و

هیاهوی درونم در پیچک مرموز شبهای تنهاییم درهم تنیده شد 

هیچ کسی نبود که مرا در یابد

وقتی قطره های باران بر گونهای می چکید و

با اشکهایم در هم می آمیخت

هیچ کسی نبود که اشکهیم را از بارن باک کند

بوی خیسی باران زدگی

بوی عطر تنت

بوی شور و مستی دیدنت

و نبودی که باریدنم را ببینی چه بی وقفه بود

هنوزم پنجره اطاقم خیس است

 

 

 

خدايا شاهد تنهايي ام باش

 بين غم ها تنها ناجي ام باش

پر پرواز من ديريست بسته

 تو بگشا و در آزادي ام باش

اسير موج هاي تند خشمم

 تو آرام دل دريايي ام باش

دل خسته خريداري نداره

تو خواهان صفاي ذاتي ام باش

 

 

 

همیشه با تو خواهم ماند
پس بگذار برای تو شعری عاشقانه بخوانم

تا تواني رفع غم از خاطر غمناك كن در جهان گرياندن اسان است


اشكي پاك كن

زندگی همچون بادکنکی در دستان کودکی است

که همیشه ترس از ترکیدن آن لذت داشتنش را از بین می برد

***

اندیشیدن به پایان هر چیز، شیرینی حضورش را تلخ می کند

 بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مانند آغاز

***

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

 

 

ما هرگز تنها نبوده ونیستیم

برای درک این که ما تنها نیستیم باید به ژرفای تنهایی فرو برویم 

 

    

 

 جوانی عاشق کنار چشمه راه بر معشوقه خویش بست و زبان به شکوه گشود . دختر گفت : هنوز عشق تو بر من ثابت نشده ؟!

جوان گفت : حکم آنچه تو فرمایی ...

دختر تپه کنار روستا را نشان داد و گفت : اگر طالب منی ، پیراهن از تن بیرون ار و از بالای تپه پر از تیغ تا به پایین غلت زنان بیا ...

جوان بی درنگ چنین کرد.

وقتی با تن خونین ، کنار معشوق روی زمین افتاد ،دلبر پشیمان از کار خویش ، سر عاشق را به دامن گرفت و در حالکه گریه می کرد با دستان ظریفش تیغ ها را از بدنش بیرون می آورد . عاشق هم گریست.

معشوق گفت : به سبب ظلم من می گریی؟

جوان پاسخ داد : نه ، برای خویش می گریم که چرا تیغ بیشتری در بدنم فرو نرفت ، تا کمی بیشتر دستان مهربانت را روی بدنم احساس نمایم...